ADOS-2 Pogłębiona obserwacja w kierunku spektrum autyzmu
ADOS-2 to standaryzowane badanie obserwacyjne, które stanowi ważny element kompleksowej diagnozy spektrum autyzmu.
Podczas spotkania specjalista proponuje dziecku odpowiednio dobrane aktywności – zabawowe, rozmowne lub zadaniowe – dostosowane do jego wieku i poziomu rozwoju mowy. Obserwowane są m.in. sposób komunikowania się, nawiązywanie relacji, wzajemność społeczna, zabawa oraz występowanie zachowań powtarzalnych i ograniczonych zainteresowań.
Kiedy warto rozważyć badanie ADOS‑2?
Badanie ADOS‑2 może być jednym z elementów pogłębionej diagnostyki, jeśli w rozwoju lub codziennym funkcjonowaniu dziecka obserwują Państwo między innymi:
- Trudności w nawiązywaniu lub utrzymywaniu relacji z rówieśnikami.
- Nietypowy kontakt wzrokowy lub trudności w odczytywaniu emocji.
- Bardzo intensywne lub wąskie zainteresowania.
- Silną potrzebę stałości i trudność w akceptowaniu zmian.
- Nietypowe reakcje na bodźce sensoryczne.
- Trudności w rozumieniu żartów, metafor lub niepisanych zasad społecznych.
- Silne reakcje emocjonalne po wymagającym dniu w szkole lub przedszkolu.
- Podejrzenie spektrum autyzmu zgłaszane przez rodziców, nauczycieli lub innych specjalistów.
Ważne: ADOS‑2 nie jest samodzielną diagnozą
Wynik ADOS-2 jest jednym z elementów szerszego procesu diagnostycznego. Pod uwagę bierze się również wywiad z rodzicami, obserwację dziecka, kwestionariusze oraz ocenę jego funkcjonowania poznawczego, emocjonalnego i społecznego.
Dopiero połączenie informacji z różnych źródeł pozwala na rzetelną ocenę potrzeb dziecka i określenie dalszego kierunku wsparcia.
Najczęściej zadawane pytania:
Czy dziecko powinno przygotować się do badania?
Nie jest wymagane specjalne przygotowanie. Najlepiej, aby dziecko było wypoczęte, najedzone i czuło się bezpiecznie. Nie ma potrzeby szczegółowego omawiania przebiegu badania – naturalność zachowania dziecka jest bardzo ważna.
Co jeśli wynik nie wskazuje na spektrum?
Wynik niewskazujący na spektrum również jest ważną informacją. Może pomóc poszukać innych przyczyn obserwowanych trudności, np. związanych z uwagą, emocjami, lękiem, adaptacją lub funkcjonowaniem społecznym.